W tych słowach zostało zawarte całe życie tej niezwykłej dziewczyny. Mi zapadły te słowa w pamięć, ponieważ kilka dni po jej śmierci w telewizji Trwam był reportaż. O niej. O Helen, jak zwykli mawiać przyjaciele. Pamiętam, że rok temu, na dzień przed moimi urodzinami, cały kraj obiegła wstrząsająca wiadomość, że w dalekiej Boliwii została zamordowana Helena Kmieć. Polska misjonarka, wolontariuszka ŚDM. I z dnia na dzień zrobiło się o niej głośno.
Jak mówią autorzy, „Helena. Misja możliwa” to książka usłyszana, a nie napisana. To zapis 24 rozmów na ponad 400 stronach z bliskimi Heleny Kmieć, wolontariuszki Wolontariatu Misyjnego Salvator zamordowanej w Boliwii w styczniu 2017 roku
24.01.2018 o godzinie 18:30 w Kościele Św. Anny w Warszawie odbędzie się czuwanie
w 1 rocznicę śmierci śp. Helenki Kmieć.
O Helence dużo by można mówić, choć – szczerze przyznam – ciężko myśli zebrać.
Gdy przed chwilą byłem przed Najświętszym Sakramentem, by w Adoracji oddać Panu łzy (które wciąż same napływają do oczu) i przekuć je na wdzięczność za życie Helenki i to, jakie to było życie i że mogłem ją poznać, stanął mi przed oczyma jej obraz – śpiewającej. To oczywiste, bo jej życie – dosłownie i w przenośni było hymnem na cześć Pana.
Helenka, Helena, Helen…była i nadal jest kontrastem dla świata. Trudno nie pisać do niej smsów, nie dzwonić czy wysyłać zdjęć. Styczniowy wtorek na długo pozostanie w pamięci i sercu. Wiadomość, której nikt się nie spodziewał, wywołała we mnie emocje, których nie byłam w stanie oswoić. Wszystkie wspólne chwile goniły sterty pytań, które wyciszyć mogła tylko modlitwa przez łzy.
18 lutego 2017 w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Trzebini rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe Heleny Kmieć, kontynuowane 19 lutego w jej rodzinnym Libiążu. Mszy świętej poprzedzającej pogrzeb przewodniczył kardynał Stanisław Dziwisz.
